Öncelikle pek çok firmada karşımıza farklı verimlilik hesapları çıkmaktadır. Genel olarak yapılan verimliliğin üretilen ile üretilmesi gereken miktarların oranlanması ile elde edilmesidir. Üretilen miktarı kolayca elde etmek mümkünken üretilmesi gereken miktarı elde etmek için kullanılan metot hesaplama yönteminin kalbini oluşturmaktadır. Çoğunlukla yapılan çalışanların tecrübe ile tahmin ettikleri değerler yazılmaktadır. Bu nedenle çoğu zaman 100% 'den büyük verimlilik değerleri elde edilmektedir.
Verimliliğin önündeki en büyük engellerden biri bu hesaplama yöntemidir. Çünkü yüksek çıkan verimlilik çalışanları her şeyin normal olduğuna inandırdığı için iyileştirme çalışması yapmaktan alıkoymaktadır. Bu nedenle hesapların doğru yapılması çok önemlidir.
İkinci önemli engel ise çalışanların iç lojistik ile desteklenmesidir. Sürekli olarak malzeme sıkıntısı yaşayan çalışan, üretime odaklanmak yerine malzemeye odaklanarak önemli verimlilik kayıpları yaşanmasına neden olmaktadır.
Üçüncü önemli engel ise üretim hedeflerinin doğru belirlenmemiş olmasıdır. Hedefi olmayan veya ulaşamayacağına inandığı bir hedef ile karşı karşıya kalan çalışan benim elimden gelen budur diyerek üretimi kendi akışına bırakmaktadır. Hatta giderek üretim verimliliği düşmektedir.
Dördüncü temel engel ise eğitimin yetersiz olmasıdır. Pek çok firmada yeni başlayan çalışan ve standart hale getirilmemiş işler ile tek başına mücadele etmektedir. Çalışan çoğunlukla hiç eğitim almadan veya yüzeysel eğitimlerle hemen iş başı yaparak, kendi becerileri doğrultusunda yapabildiği kadar üretim yaparak ortama karışmaktadır. Böylece pek çoğumuzun zaman zaman karşılaştığı eğitimsiz eleman sendromu ortaya çıkmaktadır. Bu sendrom bir sorun çıktığında üretim sorumlularının neden olarak eğitimsiz elemanı öne sürmeleri ve bunu yaklaşık altı ay boyunca tekrarlamalarıdır. Aynı kişiler hiçbir zaman yeni elemanın doğru bir eğitim almasını sağlayamazlar. Bu döngü devam eder.
Beşinci temel engel ise ekipman yetersizliğidir. Burada beklenen iş ile ekipmanın yapabilecekleri arasında önemli bir fark vardır. Arızalar günlük çözümlerle idare edilmektedir. Yedek parça sıkıntısı yüksektir, sık sık kayan ayarlar, bir türlü düzelmeyen hatalı üretimler en çok elde edilen sonuçlardır. Yönetim hiçbir zaman yeterli kaynağı sağlamaz, ekipmanlar hep yarı arızalı çalışır. Böylece üretim verimsiz, problemli sürer gider.
Altıncı ve son engel ise motivasyondur. Çalışanların motivasyonu bir çok nedenden ötürü kolayca çökebilir. En hassas konu ise huzurdur. En küçük bir problemde önüne gelene bağırıp çağıran yönetici, hatalarda sistem yaklaşımı yerine cezalandıracak adam arama ve burada sayamayacağım bir çok davranış şekli çalışanların huzurunu bozar ve üretme isteği kaybolur. Artık verimliliği sağlamak deveye hendek atlatmak kadar zorlaşmıştır.
Verimliliğin sürekli olarak 85% OEE ve yukarısında olması için yapmamanız gerekenler bunlardır. Bunlara dikkat ederseniz verimliliğin yükseldiğini göreceksiniz.